"'Ο Πόνος στις Αρθρώσεις Ήταν Κόλαση. Νόμιζα ότι θα Έπρεπε να Ζω Έτσι για Πάντα...'"

"Στα 64 μου, δεν ήθελα τίποτα άλλο από λίγη υγεία για να απολαμβάνω τα εγγόνια μου. Αλλά τα τελευταία χρόνια, το σώμα μου με πρόδιδε. Δεν ήταν απλώς ένα γόνατο. Ήταν μια φυλακή."

"Κάθε πρωί ήταν ένας εφιάλτης. Ξυπνούσα πριν την αυγή, όχι από τον ήλιο, αλλά από τον βουβό, διαπεραστικό πόνο. Το γόνατό μου ήταν ένα κομμάτι τσιμέντο, άκαμπτο και πρησμένο. Έπρεπε να του κάνω μασάζ για δέκα λεπτά μόνο και μόνο για να καταφέρω να σύρω το πόδι μου έξω από το κρεβάτι."

"Κάθε βήμα ήταν ένα μαρτύριο. Το να κατεβαίνω τις σκάλες ήταν σαν να περπατάω πάνω σε σπασμένα γυαλιά. Ένιωθα σαν χιλιάδες καυτές βελόνες να καρφώνονται στο κόκαλό μου με κάθε κάμψη, και οι αρθρώσεις έτριζαν τόσο δυνατά που φοβόμουν ότι θα θρυμματιστούν. Ακόμα και το να κάθομαι για περισσότερο από μισή ώρα ήταν επώδυνο, και το να σηκωθώ ήταν ένας άθλος που απαιτούσε όλη μου τη δύναμη."

"Αλλά ο σωματικός πόνος δεν ήταν τίποτα μπροστά στο ψυχικό μαρτύριο. Μου έτρωγε την ψυχή. Σταμάτησα να πηγαίνω στο πάρκο με τα εγγόνια μου. Το να ακούω τις φωνούλες τους 'Γιαγιά, γιατί δεν τρέχεις μαζί μας;' ήταν μια μαχαιριά στην καρδιά. Δεν τολμούσα να τα πάρω αγκαλιά, τρομοκρατημένη μήπως το γόνατό μου λυγίσει και τα ρίξω."

"Είχα γίνει βάρος. Έβλεπα την απογοήτευση στα μάτια των παιδιών μου, παρόλο που προσπαθούσαν να την κρύψουν. Δεν μπορούσα να τα βοηθήσω, δεν μπορούσα να ψωνίσω, δεν μπορούσα να μαγειρέψω ένα αξιοπρεπές γεύμα. Ήμουν άχρηστη. Πολλές νύχτες τις περνούσα στον καναπέ, κλαίγοντας σιωπηλά για να μην ξυπνήσω κανέναν, αναρωτιόμουν τι έκανα για να αξίζω ένα τέτοιο άθλιο τέλος. Βυθιζόμουν σε πραγματική κατάθλιψη."

"Ξόδεψα μια περιουσία σε άχρηστες θεραπείες. Φυσιοθεραπεία, βελονισμός, θερμαινόμενα επιθέματα, παυσίπονα που μου κατέστρεφαν το στομάχι. Κάθε νέα 'θαυματουργή θεραπεία' ήταν μια νέα απογοήτευση. Η ανακούφιση διαρκούσε μερικές ώρες, μερικές φορές ούτε καν αυτό. Μετά ο πόνος επέστρεφε, πιο άγριος και σκληρός από πριν, σαν να με τιμωρούσε που τόλμησα να ελπίσω."

"Οι γιατροί κουνούσαν το κεφάλι τους, μιλούσαν για 'χρόνια φθορά' και μου πρότειναν χειρουργείο, μια ριψοκίνδυνη επέμβαση με μακρά ανάρρωση. Φοβόμουν. Ένιωθα παγιδευμένη. Ήμουν εντελώς απελπισμένη, συμβιβασμένη με την ιδέα ότι ο κόσμος μου θα συρρικνωθεί σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους, μέχρι να σβήσω αργά σε ένα αναπηρικό καροτσάκι."

Η Απροσδόκητη Στροφή: Artronol

"Η κόρη μου, που κάνει έρευνα στη Γερμανία, δεν άντεχε να με βλέπει έτσι. Μια μέρα με πήρε τηλέφωνο, με τη φωνή της σπασμένη από τη συγκίνηση. 'Μαμά, βρήκα κάτι. Λέγεται Artronol. Δεν είναι τα συνηθισμένα χάπια.'"

"Ειλικρινά; Δεν είχα πια ελπίδες. Νόμιζα ότι ήταν άλλη μια τρύπα στο νερό. Αλλά για να της κάνω το χατίρι, δοκίμασα. Μου έστειλε 3 συσκευασίες. Η πρώτη κάψουλα... έκανε τη διαφορά. Δεν ένιωσα καμία ενόχληση στο στομάχι όπως με τα άλλα φάρμακα. Ήταν μια καταπραϋντική ανακούφιση, μια ευεξία που φαινόταν να πηγάζει από μέσα, ηρεμώντας τη φλεγμονή στη ρίζα της. Εκείνο το βράδυ, για πρώτη φορά μετά από μήνες, κατάφερα να κοιμηθώ τρεις συνεχόμενες ώρες χωρίς να με ξυπνήσει ο πόνος."

Μια Νέα Ζωή Ξεκίνησε, ένα βήμα τη φορά

"Δεν ήταν ένα στιγμιαίο θαύμα, αλλά μια σταθερή πρόοδος. Συνέχισα να παίρνω το συμπλήρωμα κάθε μέρα, πρωί και βράδυ, όπως μου είπε η κόρη μου. Μετά την πρώτη εβδομάδα, η πρωινή δυσκαμψία είχε μειωθεί. Μετά από δύο εβδομάδες, μπορούσα να κατέβω τις σκάλες χωρίς να κρατιέμαι από το κάγκελο με όλη μου τη δύναμη. Οι πόνοι, εκείνες οι 'καυτές βελόνες', είχαν μετατραπεί σε μια ανεκτή ενόχληση."

"Μετά από ένα μήνα χρήσης, συνέβη. Ο 4χρονος εγγονός μου έτρεξε προς το μέρος μου και, ενστικτωδώς, έσκυψα και τον σήκωσα. Μόνο τότε το συνειδητοποίησα: δεν είχα νιώσει καθόλου πόνο. Έκλαψα από χαρά."

"Τώρα, μετά από τρεις μήνες, μπορώ να πω ότι πήρα πίσω τη ζωή μου. Μπορώ να ψωνίζω μόνη μου, να μαγειρεύω για ώρες, και πάνω απ' όλα, μπορώ να γονατίσω στο πάτωμα για να παίξω με τα εγγόνια μου. Το Artronol δεν μου πήρε απλώς τον πόνο, μου επέστρεψε την αξιοπρέπειά μου."